|
Lucy Steymel wordt geboren op 2 februari 1953 in Wichita Falls, Texas,USA als Lucy Ann Steimel. Op 19 jarige
leeftijd studeert ze af in 1972 op de S.H. Rider High School, waar ze
uitmunt in muziek beoefening.
"In die tijd
had ik toch al een steeds sterker wordende voorkeur voor popmuziek. Dat
was muziek, vond ik, waarin ik mezelf meer kwijt kon. Daarom ging ik
gitaar studeren en ook zingen. Eigen composities voornamelijk, waarvoor
nogal wat belangstelling bestond. Ik kwam bij folkgroepen terecht, trad
veel op in coffee houses en folkclubs en ging zelfs tournees maken . . ."
NAAR EUROPA
- 1973. de meeste goede muziek pedagogen vandaan komen. Lucy vertrekt naar Berlijn, Duitsland. Ze heeft daar kennissen en hoopt via hun een goede muziekopleiding te kunnen vinden. Het vinden van een goede leraar blijkt toch niet eenvoudig. Om toch wat te verdienen verdient ze bij als aupair. Ook speelt ze
bij een kamerorkest en zingt in cafe's met gitaar begeleiding.
NEDERLAND -
1976 Het is
natuurlijk volop feest en ze besluiten om in Nederland te blijven want die
Hollanders lijken zulke gezellige feestvierders. „Nederland was meer popminded", zegt ze, „sterker geïnteresseerd ook in het Amerikaanse popgebeuren. Daarom kwam ik naar Nederland, waar ik me beter kon ontplooien". Lucy raakt
bevriend met een aantal musici die ze in Nederland ontmoet en krijgt via
hun haar eerste voorzichtige optredens in Nederland. Niet als celliste
maar als zangeres. Als
gitarist-producer Harry Sacksioni de Lucy Steymel Band hoort, belt hij
onmiddellijk Herman "Harlekijn" van Veen. „Al moet ik hem zelf
financieren"; zei Harry tegen Herman, „er móét een plaat komen van
Lucy Steymel. Wat dat meisje doet is fantastisch - zowel qua stem als qua
composities. Ik heb zelden zulke poëtische popteksten gehoord". Van
Veen gaf Harry carte blanche. Hij kon met Lucy Steymel aan de slag en het
resultaat werd „Gift from a stranger', een album (lp) met repertoire dat
varieert van gevoelige ballads tot intensief swingende stukken. Teksten,
muziek en zang: Lucy Steymel. Ik ben ontzettend tevreden met de plaat en ook over de reacties erop. Mensen die me niet kennen zeggen dat het een plaat is waarnaar je goed kunt luisteren vanwege de rustgevende sfeer. Vrienden en kennissen zeggen dat ze door de plaat een nog beter beeld van mijn persoonlijkheid hebben gekregen. De teksten
gaan niet allemaal over mij. Bepaalde dingen zijn autobiografisch maar er
speelt ook dan wel een bepaalde fantasie in mee. Je verwerkt dingen in je
tekst die niet jezelf zijn overkomen en zelfs dingen die niet zijn
gebeurd. Maar veel gaat toch ook weer over mezelf. Over relaties die ik
heb gehad, over mijn opvoeding. Een nummer als "It isn't true" is daar
helemaal op gebaseerd." Over invloeden zegt Lucy in 1977 dit: "Er zijn een aantal mensen die ik bewonder, die mij zeker hebben beinvloedt. Joni Mitchell is inderdaad iemand die veel voor me betekende en nog betekent. Zij is iemand die echt wat te vertellen heeft, dat vind ik ontzettend belangrijk. Verder is er nog een Franse dame, Veronique Sanson, die mij veel dot. Ik moet haar teksten laten vertalen want Frans spreek ik niet, maar uit de die teksten komt iemand naar voren die zeer kritisch kijkt. Bovendien maakt ze goede nuziek. Peter, Paul and Mary hebben mij in het verleden veel te zeggen gehad. Hun platen heb ik veel gedraaid, want ook al had ik niet dezelfde ervaringen als zij in hun liedjes bezongen..... Ik kon er door die liedjes in ieder geval over na gaan denken". "Dat is
geloof ik ook wat ik in wezen met mijn plaat wil want juist omdat deze
over relaties met mensen gaat hoop ik dat anderen door die plaat eens over
hun relaties met mensen gaan denken. Verder is de plaat voor mij een soort
afstand nemen van een periode vol uitbarstingen van gevoelens, van een
periode uit mijn leven. Die periode heb ik met de plaat vastgelegd en is
daarmee afgerond. Ik kan nu aan een nieuwe periode beginnen." Jim blijkt niet zo trouw te zijn. Het is deze periode die mogelijk een centrale rol heeft gespeeld op de LP Goodbye to Gray uit 1979. Een plaat met minder vrolijke teksten over relaties en ontrouw en bijbehorend verdriet. De nummers "Happening again", "No more love songs", "Fickle minded man" spreken wat dat betreft boekdelen. In tegenstelling tot het ingetogen "Gift from a stranger" klinkt "Goodbye to Grey" veel meer Amerikaans achtig wat betreft productie. De plaat is geproduceerd door Foppe Damste en wordt uitgebracht op het label Utopia. Van de
oorspronkelijke band is niemand meer aanwezig (tenminste niet op het album
zelf) Er is 1 duidelijk optimistisch nummer op de plaat aanwezig: "You're so sweet". Of dit nummer
over de nieuwe liefde in het leven gaat is niet zeker. Maar Fred Willems
maakt in ieder geval vanaf 1981 overduidelijk deel uit van haar leven.
EUROVISIE
SONGFESTIVAL - 1981. Het album Three's a charm komt uit in 1982 en wordt uitgebracht op "major" CBS. Productie is van Pim Koopman (drummer van de Nederlandse Symforock/pop groep Kayak en de plaat klinkt dan ook gelikt voor de hitparades. De LP staat bol van commercieel als ook artistiek verantwoorde nummers. "The Child in me", "Nights without you", "You're breakin my heart woman" en titel nummer "Three's a Charm" zijn allen van uitzonderlijke klasse. Het eveneeens fraaie "I love you's" wordt op single een knallende tip (maar helaas geen hit) en wordt tot op de dag van vandaag nog steeds regelmatig gedraaid op verschillende radiostations. Met "Three's a Charm" haalt ze in 1982 een Edison binnen. Ondanks de hoge
kwaliteit en hitpotentie blijft helaas een grote doorbraak uit. Tussen 1990 en 1994 gebruiken een aantal andere Nederlandse artiesten liedjes van Lucy. Rob de Nijs is koploper daarin met zeker 6 songs. Ook Ruth Jacott en Tambourine gebruiken nummers van Lucy. Eerder al heeft Bonnie St Claire “The child in me” uitgebracht als “Kwart voor een”. De meeste
nummers bewijzen nog maar eens dat Lucy het nog lang niet verleert heeft. De meeste nummers worden geschreven door Lucy en Leon van de Akker. Een demo wordt gemaakt en aangeboden bij o.a. Dino, die het in eerste instantie wel zien zitten Banu een platencontract aan te bieden. Deze geven echter voorrang aan een andere zangeres die later Nederland rockend wakker schudt en het project komt stil te liggen. Sommige
radiostations hebben het materiaal echter te pakken gekregen en hier en
daar (maar zelfs in het buitenland) wordt het nog wel eens gedraaid. Een ziekte die
haar op 27 februari 2006 uiteindelijk velt. "Haar gezondheid ging de laatste jaren snel achteruit. Uiteindelijk is ze aan een hartstilstand overleden. Haar laatste woorden waren 'I have the weirdest dream' en toen gleed ze weg. We hebben haar in kleine kring gecremeerd. Lucy was een enorme fan van James Taylor, haar grootste voorbeeld. Tijdens de crematie plechtigheid hebben we zijn nummer 'Enough to be on your way' gedraaid. Samen met
onze kinderen ben ik naar Texas gevlogen om haar as uit te strooien over
de Red River, een plekje waar ze als kind zich thuis voelde en waar ze
later een prachtig liedje over schreef." Lucy werd 52
jaar. |
|
Let the wind blow down your collar |